ლექსიკონი
განმარტება
ძველ საქართველოში, ფეოდალური ხანის მიწის მფლობელობის ერთ-ერთი ფორმა. დოსტაქარი მიწა იყო, რომელიც მეფეს ან დიდ ფეოდალს ეკუთვნოდა და რომელიც მან თავის ერთგულ მსახურს ან მეომარს გადასცა სამსახურის ან სამხედრო მოვალეობის სანაცვლოდ. ამ მიწის მფლობელს (დოსტაქარის მფლობელს) ჰქონდა უფლება მისგან მიეღო შემოსავალი და ეხადა გარკვეული მოვალეობები.
განახლებულია: · AI-ით გენერირებული
პრაქტიკა
გამოყენების მაგალითი
"მეფემ თავის ერთგულ სარდალს დიდი დოსტაქარი უბოძა სამშობლოს წინაშე გაწეული სამსახურისთვის."
სემანტიკა
სინონიმები
ნავიგაცია
მსგავსი სიტყვები (დ)
